Zaterdag keek ik naar het verslag van het optreden van Ali B. in Paradiso. Dit optreden was een afgeleide van het Tros programma ‘op volle toeren’ waarin Ali B. met andere rappers op bezoek gaat bij de iconen van de vaderlandse muziekgeschiedenis. Waar ik het programma nog weleens voor mezelf afdeed als ‘trucje’, zag ik hier toch echt de brug die hij slaat. Over smaak valt eindeloos te twisten (ik beleef meer plezier aan een “nieuwerwetse Pastorale” dan aan Rosamunde (met wel weer een geniale “duitse” rap van Ali), maar de cross-overs die gemaakt werden zijn fenomenaal.
Ik heb het dan in eerste instantie niet over cross-overs in de muziek, maar in de bruggen die er geslagen worden tussen leeftijd, cultuur, ras en afkomst. Hier kunnen we met zijn allen een voorbeeld aan nemen. De oudere (soms afgeschreven) artiesten komen als jonge goden het podium op, de jonge rappende (soms criminele) gasten laten hun streetcredibility varen en vallen Bonnie st Clair in de armen. Wit, zwart, grijs, oranje en soms alles tegelijk (Boudewijn de Groot) praat, danst en zingt met elkaar.
Wat me vooral opviel was respect. Respect voor elkaars kunnen en voor elkaars verhaal, voor elkaars gevoel en elkaars talent en voor wat men wél met elkaar gemeen heeft. Daarom graag meer “Ali B. ajb”.
Ali, Respect!
Vroegah was alles dat exclusief was sjieker, beter en duurder. Ik geloof dat we in een tijd leven waarin inclusief beter is dan exclusief. Kijk maar eens naar informatie; iedereen die denkt dat er nog zoiets bestaat als exclusiviteit op informatie slaat de plank in de ontwikkelingen mis. Informatie is beschikbaar; overal, 24 uur per dag en toegankelijk voor iedereen. Probeer hier niet tegenin te gaan en energie te verliezen in een achterhoede gevecht, steek je energie liever in het aanbrengen van context om die informatie heen. Mensen zullen je zien als een hulpbron in plaats van een chagrijn.
Exclusiviteit op rechten? Sopa, Pipa, Buma, Brein, ze gedragen zich als poortwachters in een tijd dat de poort allang geen deuren meer heeft. Natuurlijk zijn er artiesten die tegen downloaden zijn, maar het introduceren van een nieuwe single aan een zo groot mogelijk publiek is nog nooit zo goedkoop en snel geweest. Niet alleen de lusten, ook de “lasten”. Leg maar eens aan een beginnende muzikant uit waarom zijn muziek niet maximaal gedistribueerd zou moeten kunnen worden zodat men zijn talent kan ontdekken.
Exclusief service? Jullie weten hoe ik daarover denk; service hoort altijd inclusief te zijn. In een eerder blog schreef ik over Service als de nieuwe marketing, maar ik denk weleens; “Service is de nieuwe sales!”. Kijk naar de officiële Apple stores, de medewerkers krijgen geen sales trainingen maar servicetrainingen. Men probeert je niet iets te verkopen maar je echt verder te helpen. Ondertussen ‘doen’ deze service medewerkers ca 700.000 dollar pp per jaar… Nee dan liever inclusief service!
Vandaar dat ik graag een lans wil breken voor “inclusiviteit!”! Een inclusief product (of dienst) doet alles wat je nodig hebt, en dat heb je ook meteen door want gebruiksvriendelijkheid is inclusief! Een inclusieve dienst is inclusief aandacht, service en btw 
. Een inclusieve relatie is inclusief vertrouwen, aandacht en liefde. Houden we dan helemaal geen opties meer over? Natuurlijk wel! Want als je in staat bent om inclusief te leven en te leveren ben je heel persoonlijk en durft men alles te vragen!
“Innovatie”… Het woord wordt veel gebruikt, maar minder toegepast dan mogelijk is. Admium heeft dagelijks te maken met innovaties, zowel software-matige als communicatie-technische. Wij zien het als onze taak om zoveel mogelijk van deze innovaties te scannen op nut en onder de aandacht te brengen van ons netwerk. Wij geloven namelijk dat innovaties een enorm belangrijke rol spelen in de huidige maatschappij. Wij geloven daarnaast dat het delen van kennis en ervaringen over innovaties daarin cruciaal is.
Het woord dat voor mij een relevante (en dus bruikbare) innovatie het best omschrijft is “doennovatie”. Doennovatie is het stimuleren van het praktisch toepassen van relevante innovaties voor organisaties en ondernemers.
Waar we (Jan-Henk, Peter en team) de komende maanden aan gaan werken is een plaats waar (technische) innovaties in een relevante context worden geplaatst en direct kunnen worden toegepast. Ook dat is Doennovatie, doen waarin je gelooft!
Ervaring is een van de mooiste dingen die er is. Door ervaring leer je wat wel en niet werkt en weet je de zaken die je geleerd hebt toe te passen. Daarnaast kan ervaring voor zelfvertrouwen en zelfinzicht zorgen. Ervaring kan ook een gevaar vormen. Wanneer men ervaring gaat verwarren met de eigen mening gaat het mis. Door het ‘sturen’ van wat je ervaren hebt richting datgene dat je het beste uitkomt, je het mooiste vindt of waarvan je jezelf wijs hebt gemaakt dat het nu eenmaal zo werkt, loopt het mooie van ervaring gevaar.
Zeker waneer je op een positie zit waar jij iemand bent die mensen beïnvloed of zelfs inspireert kan dit een hele verkeerde richting geven aan dingen. Jezelf dingen wijsmaken is natuurlijk een heel slecht idee, maar mensen om je heen met onzuivere informatie op pad sturen helemaal!
Stay sharp!
In mijn blog Medewerker ?,0 ga ik in op de veranderende behoefte van de generatie Einstein en het in mijn ogen hopeloos verouderde concept van het opleiden van onze kids.
Vanmorgen kwam ik een TED talk tegen van Sir Ken Robinson waarin deze nog een stapje verder gaat. Hij analyseert feilloos (en met veel gevoel voor humor!) dat we allerlei systemen hebben in laten slijten die ervoor zorgen dat kinderen vanaf hun geboorte vaak alleen nog maar aan creativiteit inleveren. En dat het concept van scholen uit een tijd stamt die weinig meer met de huidige te maken heeft.
Weer een inzicht dat bijdraagt aan het urgentiegevoel dat ik al had; het moet en kan anders! Het goede nieuws is wat mij betreft dat er ongelofelijk veel mogelijkheden liggen, we moeten alleen wat meer durven loslaten….
Ik droom van een land, een land waar bedrijven niet leven van toegevoegde onzin, maar van toegevoegde waarde. Een land waar iedereen zorgt dat wanneer hij of zij ergens aan- of tussen gezeten heeft, ergens aan mee heeft gewerkt of iets adviseert ook werkelijk waarde toevoegt.
Dat land is dichterbij dan je denkt. Het duurt niet lang of we leven allemaal in dat land. Door de emancipatie van het web en de onvoorstelbare snelheid waarmee men kennis en ervaringen deelt kunnen bedrijven die crap verkopen niet lang meer overleven. Schakels vallen weg, shortcuts worden zichtbaar.
Welke waarde voeg jij toe in de bedrijfskolom, de branche, de organisatie waar je actief bent? Hou jezelf niet voor de gek en zoek naar de essentie van je bestaansrecht. Hoe je hiermee omgaat zal je succes bepalen.
Aandacht is de beste smaak die er is. Het mooie is dat deze smaak niet te koop is, maar wel te krijg. Andersom is wel waar; daar waar mensen de beste aandacht geven (niet teveel, zeker niet te weinig maar altijd oprecht!) wordt meer verkocht.
Meer uitleg? In dit filmpje geef ik een voorbeeld tijdens #SUI:
De afgelopen tijd heb ik me verdiept in wat men nu nog noemt ‘de medewerker 2.0′. Er was mij gevraagd om na te denken over de problemen die de techniek sector heeft met het krijgen van voldoende nieuwe studenten. De gedachte was uiteraard dat communicatie dit probleem zou kunnen oplossen. Met wat lees-, zoek- en denkwerk kwam ik tot een conclusie die wat complexer lijkt, maar wellicht de essentie van het probleem beter in kaart brengt.
De generatie Einstein houdt er heel andere waarden op na dan de babyboomgeneratie. Waar de babyboomgeneratie zich vooral bezighield met hiërarchieën, status, protocollen, bureaucratie en bezit, hecht de jonge generatie juist veel meer waarde aan flexibiliteit, toegang, resultaat door waarde toevoeging en informele spontaan ontstane netwerken met flexibele links. Ze willen van nut zijn, zijn gewend om razendsnel veel beslissingen te nemen en vinden het niet erg om fouten te maken. Ze proberen gewoon 4 of 5 manieren en dan werkt er een. Ze zien hun manager als iemand die de juiste omgeving moet creëren waarin zij kunnen excelleren. Trage beslissingsprocessen en statische organisatiestructuren staan hen in de weg, “vinden ze gewoon niet handig”.
Men voorspelt dat wanneer de ‘Einsteiner’ 36 jaar is, hij of zij gemiddeld 12 verschillende jobs heeft gehad. Simpelweg omdat het leuker en interessanter is om veel verschillende ervaringen op te doen! Zet dit eens af tegen de verregaande compartemering in veel sectoren waarbij we vanuit de industriële revolutie zijn gaan denken dat het handiger is om iemand heel vaak dezelfde handeling uit te laten voeren omdat deze er dan sneller in wordt.
We leven steeds meer in een kennis economie, is het dan handig om iemand eindeloos dezelfde dingen te laten doen? Groeit het collectieve denkvermogen van je organisatie of team daarvan? Nee, waarschijnlijk niet. Wanneer je mensen (zeker de Einsteingeneratie) echter de ruimte geeft om met elkaar snel naar een oplossing te komen voor een probleem of een versnelling in een innovatie, is de kans dat deze komt groter dan wanneer je mensen opdraagt om een opdracht uit te voeren langs de paden die de organisatie nu eenmaal heeft vastgelegd in haar protocollen en procedures. Ze hebben namelijk meer informatie voorhanden dan ooit en kunnen deze sneller opnemen en delen dan ooit het geval is geweest.
Op dit moment is er 100 miljoen keer meer informatie digitaal voorhanden (en snel) dan er opgeslagen is in alle bibliotheken ter wereld bij elkaar! Als er zoveel informatie onder de knop van je smartphone zit, waarom proberen we op scholen dan zoveel informatie in de hoofden van kids te stoppen waarvan we niet eens weten of ze het ooit nodig gaan hebben? Als we straks via een denkopdracht (geen idee of het al bestaat) informatie kunnen ontsluiten is dat helemaal onzinnig geweest.
Uiteraard moeten we onze kids vaardigheden leren. Door een educatiegame te spelen en wat video’s te kijken over chirurgie ben je nog niet in staat te een hartoperatie uit te voeren. Maar is het niet veel handiger als we ons focussen op hoe we deze vaardigheden, door het overbrengen én samen doen, naar een volgend niveau kunnen brengen? In plaats daarvan leiden we een nieuwe generatie op met zaken die straks helemaal niet meer relevant zijn… Én op een manier die voor hen enorm traag en weinig flexibel werkt! Dichterbij; motiveren we onze jonge medewerkers door een goed idee door een enorm trage beslissingsmolen te halen en daarna volledig misvormt terug te geven met de boodschap dat hij of zij dit idee mag uitvoeren, maar wel op de manier waarop ‘het managementteam’ het heeft bedacht? De vraag stellen is hem antwoorden uiteraard.
Pfff, get a shift, a paradigma shift!
P.s; dit blog bericht is op geen enkele manier wetenschappelijk onderbouwd, maar tot stand gekomen door het scannen van veel verschillende informatie en het tegen meerdere mensen aan houden van de (steeds wijzigende ) inzichten
Ik heb al vaker mee mogen maken dat wanneer een groep mensen met een zelfde intentie bij elkaar is dat dingen dan leuker worden. Of je nu samen muziek maakt, samen gaat hout hakken of samen gaat koken. Afgelopen weekend heb ik tijdens het Boost Your Business (#BYB12) weekend de enorme kracht van de gezamenlijke intentie om elkaar te helpen mee mogen maken. Er werd onder andere een durf te vragen (#dtv) sessie georganiseerd, tijdens deze sessie gingen 16 ondernemers in de ‘ik ga je helpen’ stand. iedereen mocht een vraag stellen, de anderen gingen vervolgens oplossingen bedenken en de vragensteller mocht alleen dank je zeggen (een heel veilige setting voor de ideeën aandragers). Iedereen ging met zo belachelijk veel goede ideeën naar huis dat de vraag niet is of er wat tussen zit, maar in welke volgorde ze de ideeën gaan uitvoeren!
Zet dit eens af tegen de situatie waarin mensen (ja ook jijzelf); ja, maar… zeggen. Eerst denken waarom iets niet kan voor dat je in mogelijkheden gaat denken. Het gebeurt helaas veel om ons heel; op het gemeentehuis (meestal), bij grote organisaties (veel te vaak) en in je directe omgeving.
Mijn idee voor jou (zonder dat je erom gevraagd hebt ), creëer zoveel mogelijk situaties waarin groepen de collectieve intentie hebben om elkaar verder te helpen. Ga daarna genieten wat er gebeurt, zeg dank je wel en ga met de fantastische ideeën aan de slag. Laat “Ja maar” thuis, laat het blik met beren (die van de weg) dicht, geef mensen nooit het gevoel dat hun idee dom is, ga in de ‘helpen’ stand, en zie hoe collectieve intentie, collectieve intelligentie enorm stimuleert!
Overigens, op internet gaat het #dtv gewoon door. Collectieve intentie x collectieve intelligentie x highly connected (social media) = onvoorstelbare kansen en mogelijkheden voor iedereen die wil delen!
